ကိုသိန္းေဖ။ ။ “ၾကာၿပီ ဆိုေတာ့
ေမ႕ေလာက္ပါၿပီ၊ စိတ္မွာ ထင္ခဲ့တယ္ . . . . အခ်စ္ဦးမို႕ ယေန႕ထက္ ထိေအာင္
ကိုယ္မေမ႕ ႏိုင္ေသးတယ္ . . . ”
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ ဘယ္လို ျဖစ္တာလည္း ကိုသိန္းေဖ ရ။ စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္းေလး တေအးေအး နဲ႕ပါလား။ ဘာေတြမ်ား ဖီလင္တက္လာ ျပန္ၿပီလဲ။
ကိုသိန္းေဖ။ ။ ဒီ အသက္အရြယ္ေရာက္မွ ဘာဖီလင္မွ တက္စရာ မရွိပါဘူးဗ်ာ။ ဆရာကလည္း မရိပ္မိဘဲ ကိုး။ ဆရာ႕ကို“ေစာင္းၿပီး” ဆိုေနတာေလ။
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ အလို။ ဘယ္လိုျဖစ္ရျပန္တာလဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႕ ဒီသီခ်င္းနဲ႕ ဘာဆိုင္လို႕လဲ ဗ်။
ကိုသိန္းေဖ။ ။ ဆိုင္ပါသေကာဗ်ာ။ ဆရာ႕ဟာ
ေတာ္ၾကာ တရားရိပ္သာ၀င္ရတာ နဲ႕ ေတာ္ၾကာ ဘေလာ့ဂ္ အပိတ္ ခံရတာနဲ႕။ ဆရာ႕
စာေတြကို ေစာင့္ဖတ္တဲ့ သူေတြ ေမးခြန္းေတြ ေမးထားတဲ့သူေတြ စိတ္ထဲမွာ ဆရာေတာ့
ငါတို႕ကို ေမ႕ေနေလာက္ပါၿပီ လို႕ ထင္စရာ ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ ဆရာေရ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီ
သီခ်င္းကို ေစာင္းၿပီး ဆိုတာ ဆရာ ေရ႕။
ကိုသိန္းေဖ။ ။ အဲဒါေၾကာင့္ “ကိုယ့္အတတ္၊ ကိုယ္စူး” ဆိုတဲ့ စကားပံု ေပၚလာတာေပါ႕ဗ်ာ။ ကဲ- ဆရာ ေရ။ စိတ္ညစ္တာ ေနာက္မွ ညစ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပံုမွန္ တင္ဆက္မႈေလး စ,လိုက္ၾကရေအာင္။
